2010/01/07

Diario de una mujer sencilla (26)


Para Hoy (fecha)
8 de enero de 2010

Afuera de mi ventana... Un sol tímido de mañana fría de invierno, intercalado con negros nubarrones de nieve

Estoy pensando... En cómo podremos solucionar el tema de transportes a la tarde. Si va a nevar más quizás no venga nadie a la sesión de la tarde en la Uni. Esto está en la cima de una colina y se dificulta el acceso.

De los lugares donde aprendemos... De la sala de estar, con gente que viene, jugando y riendo. No me imagino un lugar mejor que la sala de estar. Gran invento británico.

Me siento agradecida por... Porque he podido solucionar algunos de los retos que se me habían planteado al final del año pasado, y llego a este de buen talante. Alguno se me ha quedado como una espina clavada.

Desde la cocina... Estarán las crías desayunando con su padre, me imagino.

Que traigo puesto... Vaqueros, niki beige y jersey abierto de colores, parece la carta de ajuste.

Estoy leyendo... Acabo de terminar un libro de Rachel Cusk que me ha encantado, Arlington Park. Ha sido una buena época para leer en navidades. No he abierto el ordenador, y eso me ha dado mucho tiempo para leer. A veces me doy cuenta y me duele ver cuánto tiempo paso delante del ordenador, tiempo que antes empleaba en hacer otras cosas, cocinar, coser, leer, escribir. Este artilugio es una fuente de manipulación y abducción del tiempo personal. Me lo tengo que plantear con restricciones.

Lo que espero... Seguir como hasta ahora. No me apetece que vengan cambios.

Estoy creando... Un pequeño mueble para instalar debajo de la escalera.

Estoy escuchando. La radio

Una de mis cosas favoritas... Oir la radio mientras hago otras cosas. Acompaña, divierte y no obsorve todos los sentidos, es ideal para fregar y cocinar en solitario.

Algunos planes para el fin de la semana... No sé si con la nieve podremos subir a Otxandio. Si no podemos nos quedaremos en casa.

Aquí está una foto que pensé compartirles: Las niñas a veces se toman un descanso entre los juegos y se paran a pensar.

6 comments:

Anonymous said...

kuku Madalen,
gabon zahar egunean mezu bat bialdu neutsun telefonora gorbeia menditik eta zure urtebetetzean be bai.
"Honek Karro Berdera joan dira hotzarengandik ihesi"..,pentsatzen neban nik...
Egunerokoa irakurtzen konturatu naiz eskolan zagozela, eta Leioa goibel egongo dala, zure bulegoko leihotik dana zuri..
Ni etxean nago, goizean Bilbotik paseatu naiz eta orain trankil.
Astelehenean noa fabrikara.
Muak.

Madalen Goiria said...

Zelako poza zu entzutea!!!, ze irakurri arren entzuten dautsut. Ba ez, ez gara joan Karroberdera, baina ez da ideia txarra hurrengorako. Leioan goibel bai, orain etxean barriz, bakerada ikusten. Mosu handiak zuretzat eta etxekoentzat.

Carmen Ibarlucea said...

Ya veo que aún no has descubierto que se puede leer en el computador... para mi es la mejor parte. Puedes navegar entre blogs y noticias, pero teniendo de fondo un libro abierto. Yo no siempre tengo un libro electronico, a veces simplemente tengo un libro abierto junto a la mesa, como mi computador es lento... mientras abre o cierra ventanas, yo leo.

Me he reído mucho con tu carta de ajuste... seguro que esos colores te quitan el frío.

Cariños invernales,

Madalen Goiria said...

Qué bueno Ipe!. Me has recordado a cuanto tuve uando tuve mi primera conexión a internet en la Uni era tan lenta que me daba tiempo a leer artículos, libros, de todo, mientras que abría páginas, es verdad...Ahora como abro varias páginas a la vez siempre tengo alguna esperando.
Pero yo no me refería a leer así, sino de la otra manera, tranquila, sin ningún horizante a la vista, horas y horas disfrutando de un libro.... eso no tiene rival. Lo tenía casi olvidado. Mosuak Ipe, que pases un buen fin de semana... nevado, verdad?

Ana P. said...

Me pasa igual que a ti con el tiempo que pasa y no me doy cuenta cuando estoy frente alcomputador. También me he planteado el ponerme restricciones de tiempo como la que le tengo a mis hijos.

Un abrazo

Madalen Goiria said...

Lo malo, Paulina, es que no sé cómo planteármelo, como para tomarmelo yo misma en serio y cumplir lo que me propongo. Tendría que ser en grupo como los de alcohólicos anónimos.

Diario de la mujer sencilla (313)

Para Hoy .. .27 de agosto de 2018 Afuera de mi ventana ...hace sol, y desde donde estoy se ve todo el cresterío de Aramotz Estoy pe...