Argazkiak ataratzea izan da urteotan egin dogun gauzetariko bat, eta heldu zan momentua non ez eben gura argazkiak ataratzerik. Baina gauzak aldatu dira, eta zelan gura dabezan argazkiak ataratzeko tuentin, ez dautsie ardura ataratzea, alderantziz batzuetan eskatzen daustie
Atzo zelako nahastea euki genduan ordenagailuekaz. Lehengo ez genkian zelan topatu BBKko web orrian onartua izan badan ala ez Olatz kolonietara joateko uztailan. Bagenkian Nekane baietz onartua izan dela, baina zalantzak geunkazan Olatzeren kasuan. Horretarako ordubete bueltaka web orrian gora eta behera..
Horren ostean, lortzu genduan afaltzea lasai, baina Nekanek behar eban kalkulagailua. Lehen eukena apurtu danez, erabaki eban tabletarena erabiltzea horretarako. Badoa piztera, baina zelan pila bat denboran erabili barik euki dauen, ahaztuta euki deu barak ezarritako zenbakiko kpasahitza.
Arggggg!!!
Esan neutsen antxina, ez sartzeko pasahitzik inon apuntatu barik. Bera hasi zan negarrez, eta Olatz eta biok gau osoan bueltaka martxan jartzeko eta ....lortu genduan!!!! Harrigarria benetan!! Desblokeatu genduan eta oso ondo dabil orain.
Zelako eguna, gabaz amets txarrak euki dodaz.
Elhuyar aldizkariak erakutsi dau interesa nire tesiagaz, eta prentsa ohar bat gura dabe egin horren gainean. Horretararako argazkilari abilaldu dabe gaur unibertsitatera argazkiak ataratzeko. Baina ni, agertu naz, normal jantzita (laneko uniformeagaz), eta arpegi txarragaz, gaua txarreko loaren ondoren... Ditxosozko tableta.
Ez dot esan baina konpontzen genbiltzala, Nekane egoan negar eta narre egiten aldi berean....
Hubo una temporada frustrante para mis pinitos foteros, cuando las crías no querían que les sacara fotos. Creo que en este blog ya lo he comentado alguna vez, pero ahora, las tornas han cambiado, y a cuenta del dichoso Tuenti, me piden que les saque fotos. Un nuevo horizonte prometedor se abre ante mis ojos y mi cámara.
Ayer tuvimos una tarde de locas. Primero, no había manera de encontrar en la web de la BBK, si Olatz estaba o no admitida para ir a colonias con sus amigas, a finales de julio. Arriba y abajo por una web que tiene miles de contenidos, al final conseguimos la información, y parece que las dos están admitidas, cada una en una época distinta con sus amigas, tal y como ellas mismas habían hecho la solicitud.
Conseguimos cenar tranquilos. Y después, Nekane que necesitaba la calculadora, se da cuenta de que no funciona la de siempre y se le ocurre recurrir a la tablet. Pero.... como no la había utilizado en muicho tiempo, se le había olvidado la clave numérica para inciar el aparato. Ya le dije hace mucho que no meta claves ni patrones de seguridad sin apuntarlos en algún sitio. Pero, a menudo, mis palabras se las lleva el viento.
Al principio no, porque creía la pobre que yo lo iba a solucionar el asunto sin más (la fé ciega que tiene en mi me abruma), pero al ver que yo no podía, se pone a llorar. Nos ponemos Olatz y yo como locas preguntando a Google cómo desbloquear el aparato, y al final ¡Lo conseguimos!. No lo podíamos creer, Nekane lloraba y reía al mismo tiempo y fue un momento épico. Sobre todo para Olatz, que prácticamente lo hizo todo ella sola.
Como consecuencia he dormido mal por tener pesadillas informáticas -(me pasa a veces)-, y hoy por la mañana no he tenido muy buen despertar. Pero.... la revista científica Elhuyar ha mostrado su interés en mi tesis y quieren hacer una nota de prensa mencionándola. Para ello, había quedado para hoy, a primera hora de la mañana con la fotógrafa. Yo, vestida de cualquier manera, y con mala cara, tras una mala noche de pesadilla informática, todo por culpa de la dichosa tablet. Espero que la fotógrafa haya hecho algo más que fotos -incluído algún milagro-¡Qué rabia que me da!