2011/10/24

Denontzat, cocacola bezala


El baloncesto de tercero y cuarto de primaria es como aquel anuncio de coca-cola: "Para los gordos y para los flacos, para los altos y para los bajos, para ellos y para ellas, para los de allá y para los de acá"..A esta edad juegan indistintamente niños y niñas mezclados en los equipos y lo viven con pasión.
LDHko hirugarren eta laugarrem mailakoen saskibaloia, antxineko coca-colako iragarki haren modukoa da: "Lodiak eta argalentzat,  handi eta txikientzat, mutil eta neskentzat, hango eta hemengoentzat"... Adin honetan mutil zein neskak nahasian olgetan dabe eta taldeko giroa sentitzen dabe. 
Nekanek jakatu dau bere saskibaloiko lehen partidua. Lagunartekoa bat izan da eta bere taldekoek 17-13 galdu dabe, baina pozik urten dogu danok kantxatik. Olatzek be olgetan dau bere taldean, baina oraindik ez dira hasi lagunarteko partiduak eta are gitxiago lehiaketakoak.

Nekane ha jugado este fin de semana su primer partido de baloncesto. Era un amistoso y perdieron 17 a 13, pero salimos todos contentos de la experiencia. Olatz también juega en su equipo de baloncesto, pero aún no han empezado con los amistosos, y mucho menos con los partidos de competición.
Yo no sé cómo van a llevar lo de competir, que haya suerte
Ez dakit zelan eroango daben konpetitzea. Ia sorte ona dagoen...

3 comments:

GAS said...

¡Qué carita saca Nekane en la penúltima foto! ¡Me la como con papas!

Madalen Goiria said...

Ahí iban ya perdiendo de tres puntos, y previendo la derrota final. No les importó mucho, y nos fuimos para casa tan contentos.
Besitos

Carmen Ibarlucea said...

Madalen, que disfrute más agradable verlas crecer tan felices.

Sobre la competición, mi amiga Jacqueline (su hijo es campeón de ajedrez en no se qué categoría) lo que hace desde el comienzo es celebrar el juego. Dice que después de cada torneo se dan un premio (un helado, un pastel, un pintxo) en familia, siempre igual de contentos cuando pierde o cuando gana, lo hacen así para que él chico no se sienta compitiendo sino disfrutando.
Mi hijo Emmanuel (también jugaba al ajedrez), de chiquito... debía ser como Olatz, se dejaba ganar para no ver llorar a su contrincante. Ahora, después de años, ha vuelto a jugar en el piso de estudiantes, pero tiene fobia a los torneos, no soporta la presión de modo que ni siquiera tiene ELO. Aunque se ha llevado todos sus trofeos (de la infancia) a sus estanterías nuevas... jajajajajajajaja

Diario de la mujer sencilla (313)

Para Hoy .. .27 de agosto de 2018 Afuera de mi ventana ...hace sol, y desde donde estoy se ve todo el cresterío de Aramotz Estoy pe...