Nire bizitzako asmoak hobetezeko topatu dot inspirazioa Zea Mays bideo honetan. Harrigarria da zelan islatzen dauen nire gaurko egoera. Negu bat, igaro behar dena, baina nondik urten behar dan ondo. Espero dot apirileko, entsaioak eginez gero, gai izango naizela, tema hau niri buruari grabatzeko lip-duba bezala. Behar bada Olatzek grabatuko daust, orduan.
Bien bitartean esan lei oztopoen lurreko pista batean nagoela. Uste dozunean zerbait gainditu dozula, beste zulo bat agertzen da.Zuloa bart gertatu zan. Lo egin ezinik nengoela, pentsatu neban hartzea horrelako yogur greko bat. Zelako desastrea!. Gelditu jatan trbaturik, bajatu ezinik. Sentitu nituen infartoko keinuak, eta pentsatzen neban ia larrialde zerbitzuren bat lortuko nuen, gauzak okerrera joanez gero. Catalunyako emakume horretan pentsatzen neban, nola ibili zan ospitalez ospitalera operatu ezinik bere buruko aneurismaz.
Gero, konzentratu nintzen pentsetan zelakoa izango zan yogur hori gorputzaren barruan, eta CSI pelikuletan agertzen den moduan imaginatzen neban egoan lekuan mugitu ezinik. Eta orduan pentsatu neban onena izango zala te bero bat hartzea, barrura urtu eta sartu arte. Tea edanez gero, lo gelditu nintzan.
Para elevar mi expectativa vital me inspiro en este video de Zea Mays. Es increíble cómo el tema refleja exactamente lo que me ocurre, un invierno que hay que pasar, pero del que hay que salir. Espero que para abril, tras ensayar a conciencia consiga hacerme un lip-dub de este tema y que lo grabe Olatz.
Mientras tanto este momento es como una pista de esas de tierra para entrenamiento de Marines que salen en las películas americanas. Cuando ya crees que estás en llano, sale otro socabón. El socabón tomó la forma de imprudencia. Anoche, como no podía dormir, el aburrimiento me llevó a comerme un yogur cremoso. Craso error, se me quedó atascado y sentí casi los síntomas del infarto. Yo pensaba si me atenderían en urgencias. y me acordaba de esta pobre mujer que deambuló de hospital en hospital para conseguir que le operaran un aneurisma.
Dicen que cuando el diablo se aburre mata moscas con el rabo, y en mi insomnio gástrico, me imaginaba como si fuera un episodio de CSI, el yogur atascado en el esófago. Así que vislumbré la posibilidad de que se diluyera con un te caliente. Y así fue, me lo tomé, despacio, calentito, poco a poco y me quedé dormida.
Elurrak joan direnean nire mendien artean, eguzkia teloiaren atzekaldean da.
Ateratzeko beldur da, beldur eszenikoa, aspaldi antzeztu ez duen obra honetan. Izpi txiki-txikiren bat agertuz doa gaurkoan, poztasun haundi batek besarkatzen nau. Mesedez ozen esan negua joan egin dela nire arima hotzak ez du sinizten eta.
Laztandu nazazu orain ur urdinen artean, orain lainorik ez da aurpegi biluziak, ta larrua jotzean garrasirik ozenena, gordin amaigabea negua joan da ta...
Jaio berrien antzera taupaden beharra dut orain, belarriekin ikusteko nire begiek entzuten ez dutena. Mesedez ozen esan negua joan egin dela, izara guztiak erre ditut eta.
Soinu bakar bakarra zure bularraldean negua joan da ta borobildu zaizkit ertzak zure ondoan izpi lasaigarri bat negua joan da ta, negua joan da ta..
Cuando se funden las nieves de las montañas, el sol está ahí en el telón de fondo.
Tiene miedo de salir, miedo escénico de aparecer en una obra en la que no participa hace tiempo. Hoy aparece algún que otro rayo y una inmensa felicidad me abraza. Por favor, dime que el invierno se ha ido, que mi alma fría no se lo cree.
Acaríciame ahora en el agua azul. No hay niebla, los rostros desnudos, y al hacer el amor, el grito más sonoro,desnudo sin límites, el invierno se ha ido.
Siento la necesidad de notar mis palpidos, como los de un recién nacido, ver en mis oídos lo que los ojos no oyen. Por favor, dime con claridad que el invierno se ha ido, porque ya he quemado todas las sábanas.
Un único sonido en tu pecho, se ha ido el invierno y se han redondeado las esquinas, a tu lado, un rayo tibio tranquilizador, porque el invierno se ha ido, porque el invierno se ha ido.
13 comments:
Nekane ze guapa dagoen heavys jantzita bere bizikletatxoagaz, feliz feliz....
Madalen, no busques el sol fuera de casa que, aunque tarde un poquito, llegará y te dará ese calor que tanto necesitas, búscalo dentro. Allí tienes sol todo el día a todas horas. Tienes muchos soles, a cual más radiante. Esas dos preciosidades son dos Soles inmensos, ese papá y compañero perfecto es otro Sol y tu familia otro. Pasa el invierno calentita con sus rayos que ya queda mucho menos para abril.
Ah y cuando te vuelva a dar imnomnio ya sabes, no tomes más que té, porque menudo susto criatura.
Muchísimos besos
Feliz, feliz, Itoizen kantan bezala. Eskerrik asko hor egoteagatik, esango dautset gaupa dagoela esan dozula. Mosuak wapa.
Paula, en un largo viaje en tren a Holanda, como sardinas en lata, un paisano tuyo me dijo que "una mala noche la pasa cualquiera". Hay que ser corredor de fondo, ¿verdad?
Un abrazo grande.
Malenius!!!!!! Yogurra never....El enemigo macrobiótico númber uno: lacteos. Bigarrena: azukrea. Asi que yogur azucarado ima-hi-natelo...
Ines, me acabas de matar... Yogurrik ez? Eta ni nire burua yogurrak jatera behartzen ona zalakoan, jaja!! Eskerrik asko!
Madalen, ze abesti ederra. Barruak indarberritzen laguntzen deuen horietarikoa. Pixkanaka negua amaituko dala ziur!
Salud.
Itx
Larrutan ordaindu dot, gero!
¿Que´hay del tomate en ensalada?. Me entra bastante bien. Ay, Dizziness esto es un empezar y no acabar. ¿Qué tal va el festival?. Supongo que en la Alhóndiga se come de cine.
Besos
Madal Ena: tomatea hirugarrena da...ha, ha!!!!! baina ondo sartzen bazizu zure gorputzak ondo hartzenn duelako da. asike tomatina
Festivala zorabio baten gainebehean. Txirristaz...Etorri egunen batean Alhondigara et adeitu badaezbada...
Listo mi paisano, chica. Pues eso hazle caso a él y a Inés. Los lacteos son un "coñazo" para los ascos de estomago. Fue lo único que aborrecí en embarazo.
Mas besitos
Ines, ya me olía yo que con lo del tomate no iba por buen camino. Eso sí, patata no como. Yo creo que tenemos una leyenda urbana con el yogur, el tofu y esas cosas, que son buenos, punto. Me pasa como a Itx.
Itx, polita da ezta?. Nik bideoa hamar bat bider ilusi dot. Zoragarria da.
Paula, ves?. Otra que ya estaba con la mosca detrás de la oreja.
Yo estoy bñasicamente aborresía.
Mosuak y gracias chicas
Madalen, gracias por compartir hasta lo más cotidiano... me quedé tan tranquila cuando dijiste que el tecito te recompuso. Ay, dichosos lácteos, se antojan ricos y que asientan pero son lobos envueltos en piel de corderos, no? Muchos besos y gracias de nuevo. Ahora me levanto esperando tu nuevo post, ya nos tienes enganchadas a todas.
Mucho amor y cariño calentito, como dicen aquí, WARMLY, s.
Silvia, no te hagas muchas ilusiones con los nuevos posts, que ya caerán peñazos. Gracias por tu calor reconfortante. Besos
Ja, ja ja ja, como dice mi marido, tendrás que probar algo más fuerte para asustarme, buuuuhooooo, ja ja ja ja. Lo siento pero no te nos quitas de encima, estamos aquí para lo que haga falta, así sean peñazos... madre, cómo se nota que eres vasca, jo, ni siquiera dijiste granizo, no, que caerán peñazos... pues ala, mirad pa arriba, que caen peñazos, mirad pa bajo, que caen garbanzos!
Te acuerdas? No sé cuáles fueron tus juegos de infancia, pero el día que me dijiste que no me imaginabas jugando a la goma, y muy bien que se me daba, eh, me dije si doy imagen de estirada por internet o qué pasa, porque en las monjas, y sólo éramos niñas, y estuve hasta segundo, eh, pues nos parábamos una abajo del tobogán, y a aguantar las demás que caían a peñazos... creo que de ahí me ha de venir el entrenamiento.
Besos,
s
Post a Comment