2011/12/24

herri baten gaineko gogoetak/reflexiones sobre un pueblo

Gaur goizean diska hau entzuten egon gara, eta nire ustez, Kirmen Uriberen (Kirmen Uribe 2009ko Premio Nacional de Literatura da) olerki honek eta Mikel Urdangarinek abesten duena (ez beste Urdangarin hori, ze hau ondo ezagutzen dot, eta gainera nire herrikoa da), islatzen dau oso ondo zelan ikusten dogun gure burua. Gu arraroak sentitzen gara, oraindik baserrikoak, herri zaharregia, eta txikiegia sentitzen garalako, agian.

Estamos oyendo este disco hoy y creo que la letra de este poema de Kirmen Uribe- Premio Nacional de Literatura 2009- que canta Mikel Urdangarin, -que no tiene nada que ver con el otro, porque a éste le conozco y además es de mi pueblo- refleja mucho cómo nos sentimos. Nos sentimos raros en muchas cosas, rurales, porque nos sentimos un pueblo, demasiado viejo, demasiado pequeño, quizás..

Munduari begiratzeko modu bat,
laguntzarrekin kantatzeko modu bat, 
horman eguzkia hartzeko modu bat,
itxaroten jakiteko modu bat
Un modo de ver el mundo
un modo de cantar con los amigotes
un modo de tomar el sol contra la pared
un modo de saber esperar
 
Pagoak ukitzeko modu bat, 
azalak irakurtzeko modu bat, 
hego-haizea usaintzeko modu bat, 
autoan negar egiteko modu bat. 
Un modo de tocar las hayas
un modo de leer las cortezas
un modo de oler el viento sur
un modo de llorar en el coche.
 
Begietara begiratzeko modu bat, 
galderak egiteko modu bat, 
eskutik heltzeko modu bat, 
amets egiteko modu bat. 
Un modo de mirar a los ojos
un modo de hacer preguntas
un modo de coger la mano
un modo de soñar

Ez onena agian, 
ez ederrena agian, 
zaharregia, txikiegia agian. 
Quizás no el mejor
ni quizás el más hermoso
demasido viejo, demasiado pequeño, quizás
 

Olatzek atara ditu Nekaneren argazkiak, eta Nekanek Olatzerenak.
Olatz ha sacado las fotos de Nekane, y Nekane las de Olatz

4 comments:

Anonymous said...

Oso sarrera polita, zinez. Gertatuak gertatu errekako urak ere itxasora doa,aurrera doa mundu arrano hau!!!

Madalen Goiria said...

Ba, bai, egia da, bizitza beti aurrera, bihotzeko minagaz, baina aurrera. Mosuak

Carmen Ibarlucea said...

Maravilloso poema, preciosas imágenes.

Eso es lo que me gustaría a mi... ser un pueblo... pertenecer a una manada. Una patria no puede ser grande, si es grande... no es nada.

Felicidades a las fotógrafas.

Madalen Goiria said...

¿Te apetece un pueblo viejo y pequeño, como un oso panda de infancia?. Vente para aquí que te esperamos con los brazos abiertos. Un beso

Diario de la mujer sencilla (313)

Para Hoy .. .27 de agosto de 2018 Afuera de mi ventana ...hace sol, y desde donde estoy se ve todo el cresterío de Aramotz Estoy pe...