Gaur goizean diska hau entzuten egon gara, eta nire ustez, Kirmen Uriberen (Kirmen Uribe 2009ko Premio Nacional de Literatura da) olerki honek eta Mikel Urdangarinek abesten duena (ez beste Urdangarin hori, ze hau ondo ezagutzen dot, eta gainera nire herrikoa da), islatzen dau oso ondo zelan ikusten dogun gure burua. Gu arraroak sentitzen gara, oraindik baserrikoak, herri zaharregia, eta txikiegia sentitzen garalako, agian.
Estamos oyendo este disco hoy y creo que la letra de este poema de Kirmen Uribe- Premio Nacional de Literatura 2009- que canta Mikel Urdangarin,
-que no tiene nada que ver con el otro, porque a éste le conozco y
además es de mi pueblo- refleja mucho cómo nos sentimos. Nos sentimos
raros en muchas cosas, rurales, porque nos sentimos un pueblo, demasiado
viejo, demasiado pequeño, quizás..
Munduari begiratzeko modu bat,
laguntzarrekin kantatzeko modu bat,
horman eguzkia hartzeko modu bat,
itxaroten jakiteko modu bat
Un modo de ver el mundo
un modo de cantar con los amigotes
un modo de tomar el sol contra la pared
un modo de saber esperar
Pagoak ukitzeko modu bat,
azalak irakurtzeko modu bat,
hego-haizea usaintzeko modu bat,
autoan negar egiteko modu bat.
Un modo de tocar las hayas
un modo de leer las cortezas
un modo de oler el viento sur
un modo de llorar en el coche.
Begietara begiratzeko modu bat,
galderak egiteko modu bat,
eskutik heltzeko modu bat,
amets egiteko modu bat.
Un modo de mirar a los ojos
un modo de hacer preguntas
un modo de coger la mano
un modo de soñar
Ez onena agian,
ez ederrena agian,
zaharregia, txikiegia agian.
Quizás no el mejor
ni quizás el más hermoso
demasido viejo, demasiado pequeño, quizás
Olatz ha sacado las fotos de Nekane, y Nekane las de Olatz
4 comments:
Oso sarrera polita, zinez. Gertatuak gertatu errekako urak ere itxasora doa,aurrera doa mundu arrano hau!!!
Ba, bai, egia da, bizitza beti aurrera, bihotzeko minagaz, baina aurrera. Mosuak
Maravilloso poema, preciosas imágenes.
Eso es lo que me gustaría a mi... ser un pueblo... pertenecer a una manada. Una patria no puede ser grande, si es grande... no es nada.
Felicidades a las fotógrafas.
¿Te apetece un pueblo viejo y pequeño, como un oso panda de infancia?. Vente para aquí que te esperamos con los brazos abiertos. Un beso
Post a Comment